stem op het Ministerie

Productinformatie

Neem inhoud van deze site over (XML)

Lid sinds 08/2005

Welkom bij het Ministerie van Eten en Drinken.
Een weblog over Eten, Drinken en Andere genoegens.
In 1999 schreef ik een jaar lang op wat we die dag aten, dronken en alles wat daarmee te maken had.
Ik wilde zo voor mezelf het laatste jaar van de eeuw vastleggen.
Dat bleek al snel een verslaving en na 1999 ging ik dan ook door met het schrijven van mijn kookdagboek. Stapels schriftjes schreef ik vol tot ik in augustus 2005 de digitale mogelijkheden ontdekte van een web-log.

27 oktober 010

"Als het regent komen de paddestoelen. En áls ze komen dan is er altijd wel een mandje te vinden om ze in te vervoeren". 
Een Russisch gezegde, we lazen het ooit bij Maxim Gorki (Mijn Universiteiten?)

19 november 2009

Runderstooflapjes met paddenstoelen en rode wijn...

runderstoof met rode wijn en gedroogde boleten

"Ik wil vanavond stoofvlees",riep Ellen nog toen ze zich 's ochtends uit de voeten maakte, op weg naar weer een dag hard labeur. Ik kreeg nog net mee dat ze doelde op een gerecht uit de rubriek De Volkskeuken (Volkskrant), van de hand van Sylvia Witteman.

Witteman beschrijft in dat artikel onder anderen het gebruik van de "slow cooker", het moderne elektrische equivalent van ons aloude petroleumstelletje. In die slow cooker laat je gerechten heel langzaam garen. Vlees wordt botermals en alle smaakstoffen komen uiteindelijk optimaal tot hun recht, er gaat niets verloren.

Ik heb geen slow cooker, en het petroleumstel verdween in een ver verleden naar een verzamelaar. Ik probeerde dan maar iets dergelijks na te bootsen met een goed afsluitende pan, het kleinste gaspitje en metalen vlamverdeler (afdekplaatje). Ook het recept heb ik wat naar mijn hand gezet, want Sylvia Witteman kookte een grote portie, van wel 2 kilo vlees. Zoveel had ik niet in huis, en zo veel wilde ik ook niet. Het gerecht voldoet nu voor vier personen.

  • 500 gram runderlapjes,
  • 1 grote ui, fijn gehakt,
  • 1 middelgrote winterwortel in schijfjes,
  • 2 tenen knoflook, fijn gehakt,
  • 2 takken tijm,
  • 1 blaadje laurier,
  • 1 flinke hand gedroogde paddenstoelen (boleten),
  • 1 kop bouillon,
  • 1 flink glas rode wijn,
  • snuifje bloem
  • boter,
  • peper en zout.

Bestrooi de runderlapjes met peper en zout en bak ze in hete boter aan weerskanten bruin. Fruit in een andere pan de ui, knoflook, wortel, tijm en laurier. Wanneer alles glazig geworden is, stuif je er de bloem overheen. Laat alles nog even doorfruiten en stort dan de groenten op het vlees. De wijn en de bouillon erbij en daarop de gedroogde paddenstoelen. Zet alles op zo laag mogelijk vuur en ga wat anders doen. Na vijf uur is je gerecht klaar. Zeldzaam mals vlees in een prachtig geurende saus.

De paddenstoelen hoef je niet te weken, dat gebeurt vanzelf tijdens het stoven. Ik gebruikte wat weinig bloem, dus de uiteindelijke saus was aan de dunne kant. Let wel op dat je pan goed afsluit. Indien niet, dan zal bij zo'n lange gaartijd de zaak droog koken. Ik gebruikte een grote hapjespan. Een caserol is ook prima. Ik liet het vlees vijf uur stoven op het kleinste pitje, dat dan nog was afgedekt met een kookplaatje. Misschien was mijn gerecht al een uur eerder klaar, wie zal het zeggen.

We dronken er een uitstekende Corbieres bij, die beschrijf ik nog wel eens...

© paul

runderstoof

15 november 2009

Speculaasjes

lotte en Flora bakken speculaas

Wat te doen met twee logeerkinderen op een druilerige zondagmorgen? Ze voelen zich te oud om naar de Sinterklaasintocht in het dorp te gaan kijken en met z'n tweëen is het huiswerk in een mum van tijd gemaakt en geleerd. Ook ónze Duitse en Nederlandse grammatica zijn weer helemaal opgefrist na de hardop-overhoring van de tweeling. Gewoon even de van buiten te leren woordjes van de keuken naar de kamer zingen...heel bijzonder zo'n tweeling aan  het werk! Daarna nog een bezoekje aan oma, die woont hier vlakbij. En toen dreigde de verveling even toe te slaan. Een langsfietsende zwarte Piet bracht ons op het idee om een flinke stapel speculaasjes te bakken. De hele keuken plakt nu, zelfs de laptop plakt (even het recept opzoeken...) maar de beide dames hebben zich uitstekend vermaakt, het huis geurt heerlijk en de speculaasjes zijn voortreffelijk!

lotte en flora bakken speculaas  lotte en flora bakken speculaas

lotte en Flora bakken speculaas  lotte en flora bakken speculaas

Voor een flinke stapel kleine speculaasjes heb je nodig;
500 gram bloem
250 gram bruine basterd suiker
1 snufje zout
125 gram boter
1 zakje bakpoeder 1 groot ei
2 eetlepels speculaaskruiden
wat koude melk.

Meng bloem, bakpoeder, zout, suiker en de kruiden goed door elkaar. Snijd er dan met twee messen de boter door zodat je piepkleine klontjes boter hebt. (voor de kinderen was één groot mes gevaarlijk genoeg, zij hebben de boter er met de hand door gekneed.) Voeg het ei erbij en kneed met koele handen alles tot een mooie deegbal.  Leg het deeg, ingepakt in folie, een half uur in de koelkast. Rol het deeg dan uit op een met bloem bestoven aanrecht en steek er figuurtjes uit.

Lotte en Flora zijn uren bezig geweest met  het uitsteken van figuurtjes en de resten weer opnieuw uitrollen. Van  het allerlaatste flinterje deeg werd een pepernootje gevormd.

Bak de speculaasjes in een voorverwarmde oven in ongeveer 20 minuten op 180 graden.

Lekker bij een kopje espresso!

13 november 2009

Gehaktballetjes en lamsworstjes uit de tajine met couscous en komkommersalade

gehaktballetjes in tomatensaus

Dit weekende logeren Lotte en Flora bij ons. Hun ouders gaan een paar dagen uitwaaien. Het is al weer lang geleden dat ik met koken en boodschappen doen rekening moest houden met kinderen.  Dus even goed nadenken wat er voor extra boodschappen gedaan moesten worden en we wat vandaag zouden eten; niet te scherp, niet te exotisch, géén spruitjes, wel een toetje, cola, chips, dropjes, chocolade...Een karretje vol ongewoon spul en dan blijken ze toch gewoon liever een bekertje melk te drinken...Eten was voorheen ook niet zo simpel met deze dames; ze waren nogal kieskeurig. De laatste tijd zijn ze echter dol op nieuwe smaken en eten bijna alles; Couscous dan maar met gehaktballetjes en lamsworstjes in tomatensaus met een eitje.

Een salade van komkommer met een dressing van Grieksse yoghurt en mayonaise met flink wat koreander erbij.

  • Voor vier personen:
  • 400 gram rundergehakt, peper,zout, raz-el-hanout kruiden en koreander
  • 4 kleine lamsworstjes
  • 4 eieren
  • 1/2 liter tomatensaus
  • 1 ui en een teentje knoflook, fijgesneden
  • flink wat verse koreander

Meng het gehakt met de kruiden en draai er balletjes van. Braad de balletjes bruin in een koekenpan met wat olie. neem de balletjes uit de pan en bak de worstjes in dezelzelfde olie ook even bruin.

Verwarm de tajine en bak daarin de ui en knoflook. Voeg de tomatensaus toe en de gehaktballetjes erbij en de worstjes. Laat alles zo rustig even stoven met de deksel op de tajine. Strooi wat vers gehakte koreander over de saus en breek vier eieren in de tajine. (Zorg dat je verse eieren hebt die blijven mooi in vorm, oude eieren lopen breed uit) Sluit de tajine en laat de eieren stollen. Dat duurt een paar minuutjes. Test af en toe of ze gaar genoeg zijn. Ze mogen niet te hard worden. Strooi nog wat vers gehakte koreander over de saus en dien op met couscous.

Voor ons een kopje espresso toe, voor de kids een banaan en mandarijntjes met chocolade...en daarna film...

© ellen.

De nieuwe rasp...

mosselen 026

Al weer tijden geleden vertelde ik je over onze zoektocht naar het ideale kaasmolentje. Ik heb het niet gevonden...

Dat hele mooie metalen exemplaar is vooral geschikt als keukensierraad. En die van Tupperware voldoet behoorlijk, tot de kaas echt hard wordt. Dan komt ook die in de problemen. Dan waren er nog een paar schaven die je in de hand houdt. In kookprogramma's op de televisie zie ik daar de culi-sterren altijd driftig mee in de weer. En dat gaat ook aardig zolang je niet meer dan wat flintertjes over je gerecht wilt raspen. Maar wat te doen als je kaas al aardig hard aan het worden is en je toch een grote hoeveelheid hebben wilt?

We gebruiken uiteindelijk dan toch maar de gewone rasp. Vooral bij ingedroogde Parmasaanse of kontjes hard geworden Goudse vergt het enige behendigheid om te voorkomen dat je je vingers meeraspt, en moet je erg hard drukken dan wordt je gereedschap instabiel en loop je de kans dat apparaat en kaas door de keuken zeilen.

Onze laatste vakantie bracht ons weer eens in de Moeselsstad Trier, altijd aangenaam voor een dag vertier. Oudste stad van Duitsland, ooit voor korte tijd hoofdstad van het Romeinse Rijk, en niet te vergeten, Karl Marx werd er geboren.

Ergens aan de Grote Markt heeft de prestigieuse keukenhulpfabrikant WMF een ramsj-winkel ingericht. Ze verkopen er hun doorgaans peperdure restanten voor normale-mensen-prijzen. Altijd leuk om even binnen te wippen.

We vonden er de rasp van de foto. Zoals je ziet is het apparaat kegelvormig. Er zit een grote knop op die het je makkelijk maakt om het ding te fixeren. Je gaat er gewoon met je gewicht op hangen. Onder zit een rubberen rand die zorgt dat de zaak niet aan het schuiven gaat. Er zitten drie fucties aan het ding: een fijne rasp om bijvoorbeeld citroen te raspen, of gember, of mierikswortel. Een grovere voor onder anderen de kaas en dan nog een een hele grove voor de wortel, komkommer, aardappel. Het ding is ongeveer vijfentwintig centimeter hoog. We betaalden er veertien euro's voor.

We gebruiken hem intussen al enige tijd en we zijn ronduit tevreden. Hier gaan we nog een hoop plezier aan beleven...

© paul 

11 november 2009

Varkenshaasje met roquefortsaus

varkenshaasje met roquefortsaus

De trouwe lezers hebben het denk ik wel gemerkt; het rommelt hier al weken in huis. Druk, vakantie, ziek geweest, onverwachte toestanden, lange werkdagen. Gevolg daarvan; rommelig eten, geen tijd om erover te schrijven! Wij begonnen onze rustige maaltijden te missen. Het eten, maar zeker ook even de tijd om samen te praten en van het eten te genieten. Ik weet niet hoe anderen dat doen maar wij komen af en toe tijd tekort. Deze week hebben we dus maar eens een start gemaakt met "onthaasten", rustig koken, genieten en een beetje bijpraten en vandaag eindelijk weer een stukje met een recept! Bij deze dus:

  • Varkenshaasje met Roquefortsaus: Voor twee personen
  • 1 biologisch varkenshaasje
  • peper en zout
  • wat geklaarde boter om in te bakken
  • 1 glas droge witte wijn, ik gebruikte vandaag Rivaner
  • 75 gram Roquefortkaas in kleine stukjes gesneden
  • een flinke scheut room
  • wat verse platte peterselie, fijngehakt

Wrijf het haasje in met peper en eventueel wat zout. Verwarm de boter en bak daarin het vlees rondom bruin. De gaartijd is heel afhankelijk van dikte en gewicht van het haasje. Reken op ongeveer 16-18 minuten voor een varkenshaas van 450 gram. Het vlees mag nog een beetje rosé zijn. Haal het vlees uit de pan en houd het warm onder folie. Roer de baksels los met de witte wijn en voeg de stukjes Roquefort toe. Laat ze langzaam smelten en voeg de room toe. Laat de saus nog wat inkoken en doe er vlak vóór het opdienen de peterselie bij.

Serveren met gekookte aardappltjes en broccoli.

Kopje espresso toe. Eindelijk weer een 'gewone" maaltijd en nog snel op tafel ook!

© ellen.

Mosseltjes uit de hand...

mosselen 016

Gisteravond aten we weer eens gewoon mosseltjes "uit de hand". We kochten ze in de super, het huismerk van AH. Het individu van de foto was exemplarisch voor de hele kook. Prachtige mosselen! Het hele seizoen al waren ze van dit formaat. Goed mosseljaar...

Een halve knolselder in dobbelsteentjes, een prei in ringetjes, een uitje fijn gesneden en een paar tenen knoflook grof gehakt, een pepertje, ontdaan van de zaadlijsten, en klein gemaakt. Olijfolie in de mosselpan warm laten worden en dan de groenten erbij. Alles even glazig laten worden . De mosselen erop storten en een scheutje witte wijn toevoegen en het vuur hoog. Even de deksel op de pan. De mosseltjes hoeven maar een paar minuten, en je maaltijd is klaar.

Daarbij wat stokbrood en zelf gemaakte mayonaise. De pan gaat zo op tafel. Naar believen neem je een mossel, of je lepelt wat groenten uit de pan. Het kookvocht is een uitstekend soepje geworde. Alles in een. Een glas Rivaner maakt de maaltijd af.

Kopje espresso toe.

© paul

10 november 2009

Luxemburgse peren...

luxemburg oktober 2009

Wat hebben Luxemburgers met peren? We vragen het ons af, en we ondervroegen autochtonen. De antwoorden waren niet bevredigend...

Toch is de peer als verschijningsvorm signifikant in het Groothertogdom, om niet te zeggen prominent aanwezig.

De Luxemburgse Eau-de-Vie de Poire behoort tot de beste van de wereld. Elk van de 38 officiële alcoholstokers heeft hem in zijn repertoir. En in de buffetkast van de "goede kamer" prijkt de metalen peer, onmisbaar bij het nuttigen van het digestif na de zondagse maaltijd. Het worden er minder, maar je vindt toch nog volop Leiperen tegen de boederijen, vaak van majesteitelijke vorm en respectabele ouderdom. De perelaar als erfboom zie je in nagenoeg elke tuin. Bij een groot diner horen peertjes van aardappelpuree, Elke supermarkt, elke traitteur biedt ze aan. En dan is er perengebak, perenbrood  en er zijn chocolaatjes gevuld met perendrank. Er bestaat een fruitbier met perensmaak en je vindt Luxemburgse sekt verrijkt met Poire Williams.

Het peertje hierboven troffen we er aan bij een bakker. Zelf gemaakt, van de beste amandelspijs. Daar was geen witte boon aan te pas gekomen.

Maar hoe het nou zit met de Luxemburgers en die peren blijft een vraagteken.

© paul

9 november 2009

Rieslingpasteitjes...

luxemburg oktober 2009, terugreis met een Rieslingpasteitje...

Dit wordt een heel kort stukje want ik kom hopeloos in tijdnood en rakel daarom voor nu maar een plaatje op uit ons archief...

De hand van Ellen houdt een Rieslingbroodje vast. Het is een soort nationaal tussendoortje in Luxemburg. Elke bakker, elke supermarkt en menig slager biedt ze aan. De broodjes zijn gemaakt van een soort pie-deeg. Ze zijn gevuld met gehakt. Na het bakken wordt de holte,die is ontstaan door het krimpen van het vlees via het "schoorsteentje" gevuld met gelei, die is aangemaakt met rieslingwijn. Het geeft de broodjes een frisse en licht zure smaak. Voor ons is het de ideale snack op de terugweg vanuit het Zuiden.

© paul

4 november 2009

Risotto met verse boleten

risotto

Paul heeft nog steeds vakantie en hij ging vandaag, samen met Hond Max, op paddenstoelenjacht. Een eindje wandelen door bossen, paden en lanen leverde een mooi mandje paddenstoelen op, genoeg om een heerlijke risotto mee te maken. We hadden nog wat bouillon in huis, een uitje is er altijd op voorraad en de peterselie in onze tuin, geeft nog nét genoeg blad om bij de risotto te voegen. We kochten een plak mooie bio-ham en genoten...

  • Risotto met verse paddenstoelen voor vier personen;
    • 300 gram arboriorijst
    • 250 gram verse paddestoelen, in plakken gesneden
    • 100 gram gekooktje ham, een dikke plak van goede kwaliteit, in blokjes gesneden
    • 75 gram boter (Italianen uit het Noorden gebruiken boter, de rest van Italie olijfolie. Ik prefereer in dit geval boter.
    • 2 tenen knoflook, fijngehakt
    • een glas witte wijn
    • 1 ui ragfijn gesneden
    • ongeveer 2 liter bouillon, de bouillon moet nét tegen de kook aan blijven
    • 2 eetlepels verse gehakte peterselie
    • Voor de mantecatura:
    • 75 gram koude boter in kleine blokje
    • 100 gram fijngeraspte Parmezaanse kaas

Smelt 20 gram van de boter in een koekenpan en bak daarin de knoflook. Voeg de verse paddestoelen toe en bak ze op een laag vuur om en om.

Verwarm de bouillon. Zet de pan bouillon naast de risottopan en houd de bouillon tegen de kook aan. Smelt de rest van de boter in een pan met een dikke bodem en doe de fijngesneden ui erbij. Smoor de ui hierin zachtjes lichtbruin. Voeg dan de rijst toe en roer alles om en om. Alle rijstkorrels moeten bedekt zijn met een flinterdun filmpje boter. Blus dan af met de witte wijn en smoor tot de wijn helemaal verdampt is. Voeg nu een flinke hoeveelheid bouillon toe en roer goed en laat de risotto zachtjes garen.  Voeg telkens een lepeltje warme bouillon toe en blijf roeren.  De risotto moet smeuig blijven en mag dus niet helemaal droog worden.

Doe er na 12 minuten de verse paddenstoelen en de blokjes ham bij, blijf roeren. Proef af en toe. De rijst moet van buiten zacht zijn maar nog een stevige 'beet' hebben. reken op ongeveer 18 minuten. Als de rijst de juiste gaarheid heeft sluit je de pan en draai je het vuur uit. Laat de risotto nu zeker één minuut rusten.

  • Meng voor de mantecatura met een houten lepel de blokjes koude boter en de Parmezaanse kaas door de rijst. Breng op smaak met wat peper en zout, strooi er nog wat vers gehakte peterselie over en dien snel op.

verse paddestoelen

Veel calorieen, maar werkelijk goddelijk!!!

Wij aten vandaag vooraf een salade met ruccola en toe een stukje kaas.

En naturlijk espresso!

© ellen

Goddelijke aardappeltjes...

gebakken aardappeltjes met cantharellen en ham

Ik ging een artikel maken over mierikswortel. Al rommelend tussen de foto's kwam ik die van hierboven tegen. Hij is genomen tijdens ons verblijf in Luxemburg en hij was alweer bijna bijgezet in het graf van vergetelheid. Zo gaat dat als je teveel materiaal hebt...

De reden dat ik hem alsnog publiceer heeft te maken met het feit dat dit misschien wel het lekkerste aardappelgerecht is wat ik ken.

Doe naar believen boter of olie in de koekenpan. Snijdt de gekookte aardappeltjes die je van de vorige dag over hebt in schijfjes. Poets de cantharellen en versnijdt tot handzaam formaat. Laat dat alles op een middelhoog vuur bakken. Een handje peterselie op het laatst toe voegen en eventueel wat verse peper uit de molen. Zout hoeft niet, de aardappeltjes waren de dag daarvoor al gezouten...

Waarlijk godenspijs!

© paul   

2 november 2009

Entrecôte met boursinsaus en versgeraspte mierikswortel

entrecôte met mierikswortel

Het is iedere keer weer even wennen na de vakantie; vroeg opstaan, boterhammetjes smeren, tas inpakken enzovoorts. Gewoon weer alles in het gareel...Vandaag dus maar een snelle maaltijd na deze eerste werkdag, een flinke entrecôte met boursinsaus, gebakken aardappeltjes en salade erbij. Simpel, snel en smakelijk. In Luxemburg kochten we een flinke mierikswortel en ik raspte vandaag flink wat verse mierikswortel over het vlees, lekker pittig, om niet te zeggen tranentrekkend pittig...

Over de mierikswortel schrijft Paul morgen nog een stukje...

De rest van de maaltijd was simpel; de entrecôte ging even onder de gril. Vooraf bestreken met wat olijfolie en bestrooid met peper en grof zeezout. Daarna 5 minuten laten rusten en aansnijden. Opdienen met flink wat van de versgeraspte mierikswortel.

De boursinsaus is ook niet moeilijk te maken en altijd een succes, lekker bij geroosterd vlees en wild.

Boursinssaus á la Hendrikje

1 kleine verpakking boursin
1 uitje, fijngesnipperd
klontje boter,1 theelepeltje bloem
klein bekertje room, wat bouillon
peper, zout en wat versgehakte platte peterselie

Smelt de boter en fruit daarin het uitje zachtjes aan.Doe de bloem erbij en laat die even zachtjes meegaren. Roer goed en voeg de bouillon erbij. Daarna de Boursin in kleine stukjes toevoegen en laten smelten. Dan verder op smaak maken met wat room en versgemalen zwarte peper.Laat de saus nog even zachtjes inkoken. 
Goed roeren en wat peterselie toevoegen. Een hele simpele, deftige saus!

Stukje kaas toe en natuurlijk espresso!

© ellen

1 november 2009

Weer terug...

noten van vincent

We zijn weer terug... Aan de goede voornemens om "in den vreemde" elke dag stukken te produceren voor dit web-log konden we helaas niet voldoen. Dat het niet lukte lag aan jan-en-alleman. Afgezien van onze luiheid verwerpen wij persoonlijk alle verantwoordelijkheid voor het falen. Aan ons lag het nauwelijks...

Enfin, we zijn weer thuis. Wat er nog aan bijzonders beschreven moet worden zie je de komende dagen Het Ministerie passeren. Gisterenavond kwamen we terug.

Marleen en de Jongste Bediende hebben intussen hun zelf gebouwd huis aardig op orde. Ook de tuin begint zijn definitieve vorm te krijgen. In het late voorjaar of de vroege zomer werd de notenboom geplant. In ieder geval op een moment dat er weinig hemelwater te verwachten was. De boom werd met liefde, mest en heel veel pompwater onderhouden. Het was een pure kwestie van overleven. En het is gelukt! De boom wierp ondanks alle armoe zelf enkele vruchten. Klein zijn ze, maar ze smaken prima.

© paul

27 oktober 2009

Ragôut van wildzwijn met rode kool

wildzwijnragôut met rode kool

Wij verblijven nog steeds in Luxemburg en genieten van de rust en stilte. Ik zit met de laptop aan de tafel voor het raam en kijk uit over het dal. Er grazen wat koeien in de wei beneden. De bossen beginnen al prachtig te kleuren. Op dit moment is het nog wat mistig maar er is voor vandaag een zonnetje beloofd. We brengen de tijd door met lezen, wandelen, dvd's kijken (de hele serie "Heimat", elke avond een paar delen) en natuurlijk boodschappen doen. Als je hier in de grote supermarkten komt lijkt het al bijna Kerstmis. Op dit moment hebben alle grote supermarkten wijnaanbiedingen. In de Cora supermarché liggen meer Bourgognes dan ik ooit bij de beste Nederlandse wijnhandels bij elkaar gezien heb en ook de Cactussuper heeft in het kader van "oktober wijnmaand" stands met bijzondere aanbiedingen en proeverijen. Het publiek proeft en verzamelt een wintervoorraad.

luxemburg oktober 2009

En dan is er natuurlijk ook nog overal volop wild te koop. Hert, ree, wildzwijn, haas, noem maar op. Het wild is bijna allemaal afkomstig van grote fokkerijen in de Ardennen. Ik maakte vorige week een mooie stoofpot van wildzwijn voor ons hele gezelschap. Ans, Hijn, De Keizer van Monera en ook Bert at een hapje mee. Voor zes personen dus;

Wildzwijnragôut;

  • ongeveer 1750 gram wildzwijn, stukjes van de bout of de schouder
  • 1 eetlepel jeneverbessen
  • 3 kruidnagelen
  • 2 blaadjes laurier
  • 1/2 liter rode wijn (een pinot noir)
  • 1 eetlepel tomatenpuree
  • 2 sjalotjes, fijngesnipperd
  • 2 kleine wortelen in blokjes gesneden
  • 4 teentjes knoflook, geplet en fijngehakt
  • olijfolie
  • peper en zout

Verhit de olie en bak daarin de sjalotjes en de knoflook goudgeel. Schep ze uit de pan en bak dan de stukjes vlees in dezelfde pan rondom bruin. Voeg de sjalotjes en knoflook er weer bij en blus af met wat wijn. Doe er dan de wortelen bij en de kruiden. Giet er nog wat wijn bij totdat alles net onder staat en laat het geheel rustig stoven. Het is moeilijk te zeggen hoelang het vlees moet stoven maar reken op ongeveer 2 1/2 tot 3 uur heel zachtjes stoven. Voeg eventueel wat wijn of bouillon toe. Wij aten er gekookte aardappelen en rode kool bij en een lepeltje bosbessenconfiture. Stukje kaas toe en natuurlijk espresso.

© ellen.

25 oktober 2009

Pompoenpensen...

Halloweenworst, met pompoen natuurlijk...

Ik zag ze liggen bij een CORA supermarkt, in België, ergens aan de Franse grens. Ik dacht: gekker moet het niet worden... Boudin de Halloween!

Ik heb niks met dat rare pompoenenfeest, het is me veel te Angelsaksich. Ik stam nog uit een katholiek verleden van aflaten bidden aan de kerkpoort met Allerzielen...

Maar goed, ze lagen er, die Halloweenpensen. Ze zagen er mooi uit en de worstverzamelaar in mij gebood me er niet zomaar aan voorbij te lopen. Trouwens, we bevonden ons in de Gaumestreek, en daar laten ze zich voorstaan op hun culinaire betrouwbaarheid. Ik kocht een ringetje oranje worst, samen met een stuk "vertrouwde" groene koolpens.

Gisterenavond hebben we ze gegeten. De oranje kleur kreeg de worst natuurlijk door de farce op te stoppen met pompoen. En eerlijk is eerlijk, de smaak was ronduit prima.

Heel eenvoudig, de worst in schijfjes snijden en die aan elke kant even in de boter bakken. We aten er gebakken aardappeltjes met cantharellen bij, en broccoli voor de vitamientjes. Over die "dijk van een wijn" kom ik nog te schrijven.

Omdat het alweer een tijd geleden is dat ik op dit web-log over pensworsten schreef en er altijd weer vragen en spraakverwarring volgen op zo'n stukje verwijs ik naar twee eerdere artikelen:

11 januari 2007: Pensen...

13 januari 2007: Beuling pensen en bloedworst...

pompoenpensen

© paul

Oesters na de boodschappen...

oesters na de boodschappen

Het was even heel stil op ons weblog, niet omdat we niets te melden hebben. Het was heel simpel een technisch probleem; wij zijn in Luxemburg in onze caravan en de internetverbinding hier op de camping, lag er een paar dagen helemaal uit. Geen contact dus. Jammer want we hebben zoveel te vertellen...Gelukkig is er een echte techniker in het dorp die de campingmodum weer aan de praat heeft kunnen helpen. Merci Vielmools Sacha!!!

Wij zijn al een paar dagen hier en eerlijk gezegd was er toch niet veel tijd om te schrijven over "Eten en Drinken". Wij hadden bezoek namelijk, hoog bezoek: De Keizer van Monera en Ans en
Hijn waren een paar dagen hier en samen hebben we natuurlijk weer de nodige avonturen beleefd; een uitstapje naar Frankrijk, en dagje naar Trier, en verder gewoon wat rondhangen en elkaar verhalen vertellen en borrreltjes drinken in het café. We hebben ons geen moment verveeld deze dagen! Natuurlijk hebben we ook lekker gegeten en gedronken, de recepten volgen nog, maar op dit moment  zijn we gewoon lekker lui en moe.

Vanmorgen zijn we al vroeg met Ans en Hijn en De Keizer naar Stad Luxemburg gegaan. Er was een Marché aux puces, daar moesten we natuurlijk nog even heen. Ans kocht een prachtig kompasje uit de eerste wereldoorlog en de Keizer wat Romeinse munten met de Porta Negra erop. Daarna was het voor onze gasten tijd om naar huis te gaan. Na nog og wat opruimen en inpakken op de camping hebben we ze uitgezwaaid.

En toen was het hier zo onvoorstelbaar stil... Zijn we maar snel samen onze weekende-boodschappen gaan doen, hup, weer terug naar de stad. (Je rijdt hier al gauw zo'n  20 á 30 kilometer voor een paar boodschappen.) We hadden ons voorgenomen om wat lekkere dingen te kopen, snel naar ons 'huis' terug te rijden en dan lekker met een mooi boek bij de kachel te kruipen, maar de verleiding van de oesterbar konden we niet weerstaan. Alle supermarkten hier in de buurt vieren de wijnmaand oktober en onze favoriete super 'de Cactus' pakt dat ieder jaar groots aan. Stands met de meest uitgelezen wijnen, superaanbiedingen, wijnkoelkasten, glazen...en, zoals ieder jaar, een stand met oesters en wijn. Aan gewone hangtafels kun je hier een half dozijn oesters eten met naar keuze een glas witte wijn of champagne voor de prijs van € 9,-.

En ze waren heerlijk die oesters! Wat een prachtige manier om de zaterdagboodschappen te besluiten; een goed glas wijn met een lekker hapje. We reden zingend naar huis en hebben de kaarjes aangestoken, een mooi boek opengeslagen en er een goed glas wijn bij gedronken. Dat is vakantie!

© ellen

18 oktober 2009

Lamsvlees met aardappel en zwarte olijven uit de tajine.

lamsvlees met aardappel, knoflook, ui, koriander enzovoorts...

Hij stond al een tijdje te pronken op de keukenkast, die mooie nieuwe tajine.(Ik kreeg al eerder een tajine, een hele chique, maar die is alleen om in op te dienen.) Deze is echt groot genoeg en mag in de oven of op het gas. Nog niet gebruikt, gewoon geen tijd gehad. Vandaag bedacht ik dat het er nu maar eens van moest komen; koken in de nieuwe tajine! Wel aten we maar ons tweeen, dus was deze tajine eigenlijk weer te groot, maar het restant van de stoofschotel gaat morgen wel op.

Ik kreeg een kookboekje bij de tajine maar vond daarin niets nieuws. Ik rommelde wat met andere kookboeken en kwam uiteindelijk tot deze stoofpot; beetje van mezelf en een beetje uit het boek...

  • voor vier personen;
  • olijfolie
  • 1 kilo lamsvlees, liefst van de schouder, mét wat bot, verdeeld in flinke stukken
  • 2 uien, 3 teentjes knoflook
  • wat geraspte gember (ongeveer één koffielepel)
  • 1 theelepel gemalen komijn
  • 1 theelepel gember, vers gehakt
  • 1 theelepel paprikapoeder
  • 1 verse chilipeper, zaad wegdoen en fijnsnijden
  • een flinke pluk saffraandraadjes
  • 1 ingelegde citroen, aleen de schil gebruiken (het vruchtvlees kan een wat bitterre smaak geven)
  • 4 flinke aardappelen, geschild en in stukjes gesneden
  • een handvol zwarte olijven
  • een flinke bos verse koriander, fijngehakt
  • zout, peper en eventueel bouillon naar smaak

lamsvlees met aardappel, knoflook, ui, koriander enzovoorts...

Verwarm de olijfolie in een braadpan en bak het vlees daarin lichtbruin aan. Bak in de tajine intusssen de ui en knoflook in wat olijfolie tot ze goudgeel zijn. Voeg hierbij de gember, komijn, paprikapoeder en chilipeper. Roer goed om en doe het vlees erbij. Giet er dan zoveel water of bouillion bij tot alles nét onderstaat. Laat de stoofpot nu zeker anderhalf uur zachtjes stoven. Giet er zonodig nog wat water of bouillon bij. Dan de stukjes aardappel, de olijven, de ingelegde citroen, de helft van de verse koriander en de saffraan toevoegen. Alles nog eens voorzichtig omroeren en nog eens 20 minuten laten garen. Vlak voor het opdienen nog wat verse koriander over het vlees strooien. Geef er een een mooie salade bij van ruccola en tomaten.

Kopje espresso toe, stukje chocolade erbij.

Hond Max was helemaal blij met het bot met nog wat vlees eraan.

© ellen.

Pré Messire, hét bier van Stavelot...

bier uit stavelot

Afgelopen zomer bezochten we óók Stavelot. Dat plaatsje ligt aan het Circuit van Francorchamps in de Belgische Ardennen, waar sinds dit jaar onder anderen weer Formule I wedstrijden worden verreden. In de middeleeuwse abdij van het stadje is een museum gevestigd dat zich richt op auto's en de racerij. Wij hebben daar niet erg veel affectie mee. Maar deze zomer was er ook een gelegenheidstentoonstelling rond het thema: "De auto in het Stripverhaal". En dat vonden we dan weer prachtig.

In het restaurant van het museum verkocht men een bier met de naam Pré Messire. Hét bier van Stavelot, werd ons verzekerd. Enfin..., nooit van gehoord.

Pré Messire is de naam van een wijkje achter de abdij. Daar liggen de sportvelden en bevindt zich een klein stadion. Vreemd om daar je bier naar te vernoemen...

Het bier wordt niet in Stavelot gebrouwen, het komt van de brouwerij Grain d'Orge, een kleine brouwerij, gelegen in het dorpje Hombourg (Homburg) in de Belgische Voerstreek. De brouwerij voert twee bieren in haar vaste assortiment, en verder brouwen ze voor "derden". En ze doen dat op een mini-schaal. Hun brouwsels zijn per keer slechts 800 liter. Het is een steeds populairder wordende trent, dat brouwen voor kleine opdrachtgevers, nogal wat Belgische brouwerijtjes houden zich ermee bezig. Enkele Nederlandse overigens ook.

Ik ben mijn proefnotitie kwijt geraakt. Maar uit mijn hoofd herinner ik me een stevig bruin bier, zéker niet te zoet. Smaak en kwaliteit zoals je van een degelijk Belgische Bruine of Dubbele verwacht.

(Een dag later vonden we in Noord Frankrijk, in het stadje Sedan, alweer zo'n plaatselijk succesbier. Maar daarover de volgende keer.)

bière de Stavelot

© paul

16 oktober 2009

Van Jongste Bediende tot Paranimf...

promotie zjak 036

Zjak had het netjes gevraagd. Of hij onze Jongste Bediende mocht lenen. Zjak ging promoveren tot Doctor op het gebied van Natuurkunde, Wiskunde en Informatica, aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Hij deed er jaren onderzoek voor en schreef daar een boek over: Enantiomers and Polymorphism in Venlafaxine and Ondansetron.

Afgelopen woensdag moest een en ander dan zijn beslag krijgen. En zoals het hoorde zou de aanstaande Doctor zijn eigen personeel mee naar de promotie moeten nemen (of was het brengen?). Eén paranimf had hij al gevonden, bij Eupotours, maar hij had er twee nodig. En voor die andere had hij zijn oog laten vallen op de Jongste Bediende.

Wij leenden hem met liefde en plezier uit, onze Jongste Bediende. We hebben er geen moment aan getwijfeld dat we hem weer ongeschonden terug zouden krijgen. De tijd dat paranimfen fysiek dienden op te treden bij handgemeen en ander geweld tussen promovendus en College van Wijze Mannen ligt ver achter ons. Het gaat er tegenwoordig keurigjes aan toe bij zo'n promotie... 

promotie zjak 013

Zjak verdedigde zijn proefschrift met verve en ontving hierna de Bul. Daaropvolgend zijn we met z'n allen gaan eten...

© paul

14 oktober 2009

Ossobuco Milanese van grote schenkels...

osso buco

Ellen kocht in het weekend twee kalfsschenkels, ze vielen erg groot uit. Waar laat die slager toch de schekels van normaal formaat, vroegen wij ons af. Of ze zijn te groot, of ze zijn te klein, het juiste formaat is zelden of nooit voorhanden. Enfin, je bent natuurlijk een zeur wanneer je je erover beklaagt, maar al met al hadden we gewoon té veel vlees op ons bord liggen...

Gisterenavond aten we ze, deze groot uitgevallen schenkels. Ik had ze de dag daarvoor al klaar gemaakt. Ik gebruikte een beproefd recept van Ellen. De gestoofde groenten liet ik echter niet heel. Ik pureerde ze met de staafmixer tot een gladde saus. Voordien had ik nog wat triplo uit de tube toegevoegd, ter verbetering van kleur en consistentie. Als gaartijd hield ik ruim twee uren aan. Daarna stonden de schenkels op een koele plaats ongeveer een etmaal lekker te worden in hun groentenbed. De dag daarop heb ik ze opgewarmd in de gepureerde saus.

We aten er eenvoudig spaghetti bij en hielden uiteindelijk nogal wat saus over. Geen nood, een van de komende dagen zal die dienen bij eenschotel van schouderkarbonaden, of misschien wel bij een ring gebraden verse worst.

Kopje espresso en een stukje chocolade toe.

© paul

13 oktober 2009

Gegratineerde krab...

etentje met Jan en Ans

Ik had het Jan al verschillende keren beloofd, ik zou Noordzeekrabben voor hem klaarmaken. En aangezien ze de laatste weken weer vers werden aangeboden op de zaterdagmarkt in Helmond, moest het er nu maar eens van komen. Ik had het al eens eerder gedaan, zodat ik niet helemaal wereldvreemd hoefde te stuntelen. Ik zocht evenwel in een aantal verschillende publicaties nog eens terug hoe of het allemaal zat. En zoals dat gaat: ze spraken elkaar op veel punten tegen en ze volgden bij crusiale handelingen geheel andere wegen. Ik bewandelde in een aantal gevallen de Gulden Middenweg en liet verder mijn gezond verstand preveleren. Ik beschrijf je wat ik heb gedaan.

Krabben worden gekookt aangeboden of vers. En vers betekent dan dat ze nog leven. Mijn krabben waren dood en toch vers, omdat ze bevroren waren geweest en pas in de loop van de ochtend ontdooid. Een nadeel van bevriezen is dat de smaak van het vlees wat achteruit gaat, maar het verlost je wel van de vervelende klus van het vermoorden van de van de beesten.

Ik poetste zand en modder van de krabben en kookte ze in gezouten water, verrijkt met een flinke scheut azijn en een paar lourierbladeren. Voor de kooktijd hield ik een gemiddelde aan van wat ik her en der gelezen had, namelijk 20 minuten. Daarna spoelde ik de krabben met koud water af onder de kraan en liet ze enkele uren afkoelen voordat ik verder ging met de bewerking.

Het schoonmaken van krab is niet moeilijk, je moet het alleen even uitvinden: breek de staart los zodat het buikpantser vrij komt. Breek dan de poten en scharen af. Steek voorzichtig met een mes langs de randen van het buikpantser, langs de plaatsen waar eerder de poten aan het lijf vast zaten. Met een beetje wrikken, waarbij je het mes uiteindelijk aan de achterkant van het lijf een kwart slag draait, maak je het compacte lichaam vrij, samen met de kieuwen. Die kieuwen (de dodemansvingers) gooi je weg. Druk je nu met je duimen op de mond dan zal die los komen, samen met de maag en darmen. Gooi dat ook weg. Je kunt nu verder met een theelepeltje het vlees uit het rugpantser scheppen. Het is bruin vlees en van een tamelijk fijne structuur. Vervolgens snijdt je met een grof mes het eerder weggehaalde lichaan doormidden, eventueel maak je dat nog kleiner, en je haalt met een sate-pen, de achterkant van een theelepel, een kleine schroevendraaier het fijne witte vlees uit de holten. Hetzelfde doe je met de poten. Je kunt de schaal van de poten breken met een hamer, de achterkant van een zwaar koksmes, of zoals Johannes van Dam bedacht, je gebruikt een combinatietang. Het is een heel gefrot om het vlees te verzamelen, een geduldwerkje.

etentje met Jan en Ans

Het gerecht maakte ik voor vier personen, en zo zal ik het ook beschrijven:

  • vlees van vier krabben,
  • een zelfde hoeveelheid in melk geweekt witbrood,
  • 4 hard gekookte eieren,
  • 4 kleine augurkjes, fijn gehakt,
  • flink kaas om te gratineren,
  • wat broodkruim,
  • boter,
  • zout en peper.

Knijp het geweekte brood goed uit. Doe het in een mengkom, samen met het krabbenvlees en augurkjes en hardgekookte eieren, die grof werden gehakt. Peperen en zouten. Meng alles goed door elkaar. Je zou nu dit mengsel terug in de schoongemaakte rugpastsers kunnen doen. Dat zijn uitstekende gratineerbakken. Ik koos er echter voor om de massa in een vuurvaste schaal uit te storten. Een schaal, waarvan de rand was bekleed met een dikke laag aardappelpuree. Ik dekte het geheel af met een flinke laag kaas, vermengd met broodkruim in een verhouding van drie delen kaas tegen één deel broodkruim. Hierop kwamen vlokjes boter. De schotel mocht dan een half uur in de oven, op 180 graden. Bij het opodienen ging er een straaltje peterselieolie over de schotel.

Ik vond het een lekkere maaltijd, mijn tafelgenoten beaamden dat. Vooraf aten we gezoet zeewier met een stukje gerookte zalm en toe de honingvijgen. Een en ander werd rijkelijk besproeid met witte wijn uit de Gers, met bokbier en gedestilleerd.

etentje met Jan en Ans

© paul

11 oktober 2009

Vijgen met rozensiroop, Griekse yoghurt en honing

etentje met Jan en Ans

Paul had, al weer lang geleden beloofd om een keer krab klaar te maken voor Jan en Ans. Het kwam er maar steeds niet van, druk, druk , druk...Tot we gisteren allemaal tijd en zin hadden. Paul maakte de krab klaar en zal er morgen over schrijven. Ik beperkte me tot een voorgerechtje en het dessert. Niet mijn sterke kant; het dessert, ons dessert bestaat meestal uit een stukje kaas of wat vruchten. Toeval bracht me op dit nagerecht.

Van collega Broeder Herman kregen wij het boek "Het vloeibaar goud dat Honing heet" te leen. Ik las daarin een mooi recept met verse vijgen en honing. Behalve de vijgen en honing moest er ook wat rozensiroop over de vijgen gesprenkeld worden. Dat had ik even niet in huis dus belandde dit recept op de vage stapel "nog eens te maken".

Heel toevallig kreeg ik vorige week een flesje rozensiroop van Maartje en Walter. Zij kochten het op hun vakantie in Frankrijk. Nogmaals dank Maartje en Walter, dit cadeau kwam dus precies van pas!

etentje met Jan en Ans

Voor vier personen;

  • vier verse vijgen
  • 6 eetlepels Grgiekse yoghurt
  • 2 eetlepels honing
  • 2 eetlepels pistache noten
  • 2 eetlepels amandelschilfers
  • rozensiroop

Was de vijgen en droog ze voorzichtig af. Meng de yoghurt met de honing. Hak de pistachenoten fijn. rooster de amandelen even lichtbruin. Snijd de vijgen in vieren tot bijna onderaan. Vouw de vijgen voorzichtig open en zet ze op een bordje. Sprenkel in de kern van  elke vijg wat rozensiroop en schep er dan de met honing vermengde yoghurt in. Bestrooi met de amandelen en pistichenoten en dien snel op.

Voor espresso toe werd het te laat gisteren...

© ellen.

9 oktober 2009

Peter zingt...

griekse kip

Ik ken Peter al heel lang. In een grijs verleden werden we bij toeval collega's, en al spoedig waren we vrienden. Toen onze wegen uiteen gingen bleef die vriendschap bestaan. Niet erg vaak zagen we elkaar, maar het was voldoende om de band onverbroken te houden. Ik zocht een andere werkgever, Peter ging gezondheidsrecht studeren. Na een korte carrière als rechtsgeleerde besloot hij dat dát toch ook het leven niet was. Hij zegde zijn banen op, plunderde zijn moeizaam opgebouwde spaartegoeden en startte een muziek-studie aan het conservatorium in Tilburg, full-time. Peter zingt. Hij heeft een goede stem, een tenor. Niet écht boven-gemiddeld, gewoon goed.

Nu wil het verhaal dat op een verloren zaterdag, al weer enige jaren terug, Peter zijn ware talent ontdekte. Onder de Douche! Want wat doet men onder de douche, benevens het zich wassen en het plegen van geheime zaken? Men zingt.

Peter ontdekte die dag dat hij het leuk vond om met een hele hoge stem te zingen. Hij ontdekte zijn vermogen om te zingen als een Contra-tenor, ook wel Countertennor of Altus genaamd. Voor de goede orde; het betreft zo'n hele hoge mannenstem die een altpartij zingt op plaatsen waar dat niet door vrouwelijke alten gedaan mag of mocht worden. In het verleden wilde men jonge mannen nog wel eens castreren zodat hun hoge vrouwelijke knapenstem ook na de pubertijd behouden zou blijven. 

Het kostte overredingskracht om zijn docenten te overtuigen van de nieuw ontdekte passie, het muziekwereldje heeft het kennelijk niet zo op "freaks". Maar Contra-tenor was het, Contra-tenor zou het worden. Peter gaat  einde voorjaar, begin zomer van het komend jaar afstuderen als Contra-tenor.

Gisteravond kwam Peter eten. Er dienden gewichtige zaken besproken te worden en dat doe je best tijdens en na een goede maaltijd. We moesten het hebben over de vorm waarin het Afstudeerproject gestoken gaat worden. En ook over een concert dat mogelijk plaats gaat vinden in ons dorp. En of dat concert gecombineerd kan worden met een renaissance-maaltijd, die dan weer verzorgd wordt door het Ministerie. Enfin, genoeg stof dus...

Ellen maakte voor deze gelegenheid de Griekse Kip. Een ovengerecht dat in elk gezelschap en bij elke gelegenheid past. Het recept beschreven we al eens HIER. Aangezien Peter aan de late kant was lieten we de schotel langer garen, bij een fors gereduceerde temperatuur. Ik begin daar steeds meer plezier in te krijgen, in dat lange garen. Tot nu toe zijn alle pogingen bijzonder goed uitgevallen.

In ieder geval hebben we al wat voorzichtige plannetjes gesmeed en en wat vage opzetjes geboekstaafd. Je gaat er van horen...

© paul

7 oktober 2009

Kaasfondue en salade

kaasfondue

Het begint hier werkelijk Herfst te worden. Ik stond op de bus te wachten en de eerste dikke druppels van een eindeloze regenbui vielen... De jongste Bediende liet per telefoon weten dat hij al klaar was met zijn werk en nog vóór de enorme bui zat ik droog en wel in zijn auto. Thuis keuvelden we nog wat en ik raspte alvast de kazen voor de kaasfondue die we vanavond zouden eten. Het regende inmiddels echt heel hard hier, bleek er geen spiritus in huis...shttt. Paul én Hond Max zijn door de stromende regen op pad gegaan om een fles spiritus te kopen. Baas en Hond kwamen drijfnat thuis. Het lijkt wel een reclameplaatje...en dan is er ...kaasfondue...Warm, gezellig, de kaarsjes aan...glas wijn erbij...

Voor vier personen:

  • 1 teentje knoflook, pellen en pletten met een mes
  • 500 gram kaas (100 gram Emmenthaler, 150 gram Gruyère, 250 gram Comté), grof geraspt (wel zelf raspen, vlak van te voren. Supermarkten proberen droge restanten voorbewerkt voor veel geld te verkopen! Niet doen, dat is niet lekker)
  • 3 dl droge witte wijn
  • nootmuskaat, peper
  • 2 theelepels maizena
  • 1 eetlepel Kirsch

Doe de knoflook en de wijn in de fonduepan en zet die op een zacht vuurtje Gebruik een pan van aardewerk, die zetten minder snel aan.
Roer beetje voor beetje de kaas erbij en laat alles langzaam smelten. Als het begint te pruttelen de maizena aanmaken met de Kirsch en bij de kaasmassa doen. Goed roeren, nootmuskaat en peper toevoegen en even door laten pruttelen. Dan snel opdienen met knapperig vers stokbrood.

Wij aten er vanavond een salade bij van ruccola met wat rode ui en kleine tomaatjes. Een dressing erover van olijfolie, ciderazijn, peper en zout.

Kopje espresso toe!

Als je in zo'n enorme regenbui terechtkomt bedenk dan dat :

"Als het regent komen de paddestoelen. En áls ze komen dan is er altijd wel een mandje te vinden om ze in te vervoeren". 
Een Russisch gezegde, we lazen het ooit bij Maxim Gorki (Mijn Universiteiten?).

© ellen.

5 oktober 2009

Feestje!!! Lamsstoofpot voor veel personen.

voor een feestje

Gisteren vierden we mijn verjaardag. Het was een geweldig gezellig feest, ik werd bedacht met vele goede wensen en prachtige cadeau's waaronder deze indrukwekkende tajine. Ik had al een tajine, maar die was voor ons eigenlijk te klein. Deze is groot genoeg voor ons én een aantal gasten. Nogmaals dank voor deze prachtige schaal en natuurlijk ook voor al die andere mooie cadeau's en goede wensen. Voor het feestje maakte ik natuurlijk iets lekkers te eten en te snoepen. Ik bakte een appeltaart en een pruimentaart en voor de late uurtjes maakte ik pirosjki. Ik maakte een dubbele hoeveelheid deeg en vulde de pirosjki ditmaal met 500 gram lamsgehakt, gekruid met Turkse kruiden, en een hardgekookt ei, ui en knoflook. 52 lekkere pirosjki waren het resultaat.

voor een feestje

Onze verjaardagen vieren we meestal op de zondag. Zo vanaf een uur of drie druppelen de eerste gasten binnen en laat in de avond gaan de laatsten naar huis. Ik zorg dat er voor iedereen zo rond zeven uur een maaltijd is. Dat moet dan wel iets zijn wat van te voren klaargemaakt kan worden en wat op één bordje informeel gegeten kan worden. Ditmaal maakte ik een stoofschotel van lamsvlees met couscous erbij. Eigenlijk precies iets voor de nieuwe tajine maar voor deze hoeveelheid zou zelfs deze niet groot genoeg zijn geweest. Gewoon in de pan dus. Voor ongeveer 25 personen:

  • 3 kilo lamsvlees van de bout, zonder bot
  • 1 kilo lamsvlees met bot (vlees van de hals de botten geven wat extra smaak)
  • 2 blikken tomaten
  • olijfolie
  • 4 flinke uien, fijngesneden
  • 8 teentjes knoflook, geplet en fijngehakt
  • 3 eetlepels ras el hanout kruiden
  • 1 eetlepel harissa
  • 2 eetlepels tomatenpuree
  • de schil van 2 ingelegde citroenen in fijne reepjes gesneden
  • een flinke theelepel saffraandraadjes
  • 2 blikken kekererwten
  • 2 handelvol (diepvries)doperwten
  • verse gehakte koriander
  • 1500 gram couscous

Snijd het vlees in flinke dobbelstenen. Bak de ui en knoflook in de olie goudbruin en voeg het vlees toe. Bak het vlees lichtbruin. (bij zo'n hoeveelheid bak ik het vlees in kleine porties in verschillende pannen en voeg het als het bruin is toe aan de ui en knoflook in de grote pan. ) Voeg de ras el hanout kruiden toe en bak even mee. Dan de tomaten en de tomatenpuree en de harissa erbij. Alles goed omroeren en water toevoegen tot alles net onder staat. Laat het geheel zo zeker 2 uur zachtjes stoven. (Dit kan heel goed een dag van te voren) De volgende dag de stoofpot opwarmen. Dan mag de citroenschil erbij, de doperwten en de kekererwten. Breng verder op smaak met zout en eventueel nog wat harissa. Strooi er versgehakte koriander over en dien op met couscous.

Ik heb helaas geen foto van deze enorme stoofpot, het was op voor ik er erg in had!

Vandaag had ik een vrije dag. De rommel was snel opgeruimd en we hebben de hele dag heerlijk zitten lezen in de nieuwe boeken. Het regent hier pijpenstelen, ik heb de kaarsjes aangestoken en we mijmeren alvast wat over de paddenstoelen die nu snel zullen groeien...

© ellen. 

 

4 oktober 2009

Varkenspootjes...

varkenspootjes uit sainte Ménehould (Fr)

Sainte-Ménehould heet het stadje, maar de kans is klein dat je het kent. Evengoed is het oord wereldberoemd in Frankrijk.

Ten eerste was er de postbode Jean-Baptiste Drouet, die uit hoofde van zijn functie in 1791 zijn Heer en Vorst herkende, bij hem thuis in de straat. En verbaasd als hij was liet hij dat eenieder weten die het maar horen wilde. Bijkomende complicatie was wél dat Louis XVI op de vlucht was voor Volk en Vaderland, en dat hij door het enthousiasme van de ambtenaar één dag later gearresteerd werd in Varennes, een stukje verderop. Daarna restte nog slechts de guillotine ( voor Lodewijk wel te verstaan...).

Ten tweede werd in Sainte-Ménehould in 1639 een man geboren die later Dom Pérignon zou gaan heten. Hij is degene die doorgaat voor de "uitvinder" van de Champagne. Het kwam er in feite op neer dat Pérignon grote fouten maakte in het productieproces en zo stuitte op de bubbeltjeswijn die sinds dien als edelste der edelen aan de wereld wordt aangeboden. Hij had het zelf al meteen door. Proevend van zijn misbaksel riep hij tot zijn mede-broeders: "Kom gauw, ik proef sterren...". (Het verhaal is overigens net zo apocrief als de Lucaspassie van Bach.)

De derde geschiedenis uit Sainte-Ménehould verhaalt van nog een andere culinaire stommiteit, Die werd begaan door ene Anoniem (ken je zijn naam, laat het alstublieft weten..). In het stedelijk Hotel Metz moest hij in de late avond als koksgast passen op een ketel met varkenspootjes die daar zachtjes stond te sudderen. De bedoeling was dat het vlees een paar uur zou trekken, maar de gast viel in slaap. Toen hij in de ochtend werd gewekt door een vroege collega ging men ervan uit dat alles naar de vaantjes was. En dat nu lezer, dat nu, viel alleszins mee. Het vlees was heerlijk mals. En de botjes van die varkenspoten, die hadden een heel bijzondere gedaanteverandering ondergaan. Ze waren zacht, ze hadden smaak, ze waren zo te eten.

Enfin,,,.  met Champagne mochten ze niks, met Louis konden ze niks, maar die Varkenspootjes, die hielden ze erin. Ze zijn er maar wát trots op in Sainte-Ménehoul. En zoals bij elke serieuse zaak in Frankrijk ontstond er ook in Saint-Ménehoul een broederschap die waakt over de traditie.

Wij van het Ministerie wisten overigens van niks. Tot we erop opmerkzaam werden gemaakt door Ans en Hijn. Zij komen al járen in dat stadje. Zij brachten de varkenspootjes voor ons mee, en zij overtuigden ons van de noodzaak om eens gericht af te zakken naar de Aragonne.

© paul.

Laatste reacties

  • Janny Helaas kunnen wij het bier n
  • piet Waarom runderlapjes en niet
  • sanne Tjaaa... ik hou van Silvia W
  • P-zelf Beste Paul, Ach, hoe herke
  • assayya leuk!!! ik heb mijn speculaa
  • anton willem full Beetje flauw hoor BART, als
  • bart lol lozers
  • Frank Inderdaad, ook ik heb een ra
  • Karlijn Ik gooi al mijn harde kazen
  • Karsten Micropane heeft ook heel goe

Foto's op Flickr

  • Mijn foto's op Flickr.
    Het is niet toegestaan teksten of foto's van dit weblog te gebruiken zonder mijn toestemming. Neem contact op via het mailformulier. © ellen bouckaert.
    www.flickr.com

november 2009

ma di wo do vr za zo
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30